Aftabedel Print Banner
دوشنبه 27 خرداد 1398 / 13:05|کد خبر : 9408|گروه : اخــبــار زنــان

کنگره مشاهیر کرد:

گذری بر دیوان اشعار «ماه شرف» شاعر نامی کُرد

گذری بر دیوان اشعار «ماه شرف» شاعر نامی کُرد

مستوره اردلان زیبایی حیرت انگیزی داشته و آفریدگار به حدی به وی لطف و احسان و زیبایی و استعداد ارزانی داشته که در سایه ی این استعداد وی شاعره ای گرانمایه و خطاطی هنرمند و مورخی مشهور گردید و در تاریخ ادبیات تابنده شد .

به گزارش خبرنگار آفتاب دل،  از میان زنان شاعر پارسی گوی تنها تعداد محدودی از آنان علاوه بر داشتن جوهره و توانایی شعری از خط فکری معینی پیروی می کنند. از این روست که این افراد، نامی درخور و سزاوار در تاریخ ادبیات زنان ایران به دست آورده اند. یکی از برجسته ترین این بانوان، بزرگ بانوی شعر و ادب و عرفان، ماه شرف خانم، معروف به مستوره کردستانی است. شاعری دارای فضل و کمال و خط و ربط و شعر و انشا.

 

مستوره کردستانی ماه شرف متخلص به مستوره شاعره سنندجی به سال 1220 ه ق تولد یافته و در سنه 1264 جهان را بدرود گفته است وی دختر ابوالحسن بیگ فرزند محمدآقا ناظر کردستانی و برادرزاده میرزا عبدالله رونق مولف تذکره حدیقه امان اللهی و زوجه خسروخان ناکام والی اردلانی است خانواده اش معروف به قادری و جدش ناظر صندوقخانه ولات اردلان و پدرش از مقربین آن سلسله و از رجال محترم عصر خود بوده است .

 

در مدت نزدیک به چند دهه سال که از درگذشت این بانوی فاضله می گذرد همه آثار وی جز دیوانِ شعر دو هزار بیتی او و تاریخ کردستان، که در شرح حالات و حکمرانی وُلات اردلان از آغاز تاسیس این سلسله تا زمان مؤلف است، از بین رفته است.

 

مستوره سخنوری خوش ذوق، فهیم و مستغرق عوالم عرفانی بود؛ اما نه بدان معنا که شعرش خالی از مضامین اجتماعی و درگیری های عصر و زمانه اش باشد. بیان مفاهیم عالی انسانی و مضامین دینی در اشعار او موج می زند؛


از دیگر ویژگی های شعر مستوره کردستانی رویکرد او به عرفان و مضامین عرفانی است که صبغه خاصی به شعر او داده است.

 

مستوره کردستانی به گفته ی بسیاری از شرق شناسان، در روزگار خویش یگانه زنی بود که به نگاشتن و تدوین کتاب تاریخ همت گماشت و تنها زنی بود در جهان اسلام که کتاب شرعیات را برای بانوان به رشته تحریر درآورد.

 

خانواده‌اش معروف به قادري و پدرش از مقربين ان خاندان و از محترمين مردم كردستان بود. به نوشته‌ي تاريخ كرد و كردستان خسروخان پدرمستوره را كه دايي او نيز بود به زندان انداخت و مبلغ زيادي از وي به عنوان جريمه گرفت و بعد به عنوان دلجويي و مصالحه دخترش را )مستوره) به زني گرفت او چهار سال پيش از آن، حسن جهان خانم متخلص به واليه، دختر فتحعلي شاه قاجار را به همسري خود درآورده بود.

 

مستوره به علت استعداد فطري و ذوق سرشار و علاقه و عشق زياد به تحصيل، در عصري كه بيش‌تر طبقه‌ي مردم از حداقل سواد محروم بوده‌اند، به فراگرفتن مقدمات اكتفا نكرده و با جد و جهد زياد كوشيده است، معلومات ادبي و ديني خود را تا حد امكان افزايش دهد و بر حسب سعي و پشتكار خود، توفيق حاصل كرده و از هر جهت زني بافضل و كمال شده و خطوط را استادانه مي‌نوشته است. مستوره از زنان خوشنويس، عارف و شاعر بوده است.

 

مستوره اردلان زیبایی حیرت انگیزی داشته و آفریدگار به حدی به وی لطف و احسان و زیبایی و استعداد ارزانی داشته که در سایه ی این استعداد وی شاعره ای گرانمایه و خطاطی هنرمند و مورخی مشهور گردید و در تاریخ ادبات تابنده شد .

 

وي بيش‌تر به فارسي شعر گفته و اشعارش لطيف و روان و دلنشين است غالباً با همسرش والي كه او هم طبع شعر داشته، به مشاعره و مغازله نشسته‌اند. ديوان مستوره حدود بيست هزار بيت بوده كه بسياري از آن نابود شده و فقط قسمتي از اشعار وي در حدود دو هزاربيت در سال 1304 هـ . ش به همت شادروان حاج شيخ يحيي معرفت كردستاني (رئيس معارف وقت كردستان) به چاپ رسيده است. مستوره با جمعي از شعراي معاصر خود نيز ارتباط شعري داشته كه از آن جمله يغماي جندقي از شعراي فارسي گو و ملاخضرنالي (شاعر كرد) مي‌باشد.

 

خسرو خان همسر مستوره مردي عياش بود از همين رو مستوره در اشعارش از بي مهري و بي وفايي او شكوه كرده است. به نوشته‌ي مجمع الفصحاء مستوره زني نجيب، عفيف، زيبا و داراي خصايل مردانه بود.


من آن زنم كه به ملك عفاف صدر گزينم / زخيل پردگيان نيست در زمانه قرنيم


به زير مقنعه من را سري است لايق افسر / ولي افسوس كه دوران نموده زار چنينم


مرا زملك سليمان بسي است ننگ هميدون/ كه هست كشور عفت همه به زير نگينم

 

خسرو خان همسر مستوره در سال 1250 هـ . ق درگذشت و مستوره نيز تا سال 1263 هـ . ق در كردستان ماند و در همين سال بر اثر اختلال اوضاع ترك وطن كرده به همراهي عمويش رونق و پسرعمه‌اش حسينقلي خان حاوي اردلان به سليمانيه‌ي عراق كه مقر حكمراني بابانيها بود، رفت و سال (1264 هـ . ق) پس از 44 سال زندگي در آن شهر حيات فاني را بدرود گفت.

 

مستوره علاوه بر دیوان اشعار تاریخی درباره  ولات کردستان به نام تاریخ اردلان به فارسی نوشته است دیگر از آثار مستوره کتابی است در عقاید و تعلیمات اسلامی که متاسفانه نسخه آن نایاب است و دیگری کتابی به نام مجمع الادبا .

 

انتهای پیام/



برچسب ها :


نظرات کاربران :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسالی شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

نام *
 

کد امنیتی
 
   

ADS

اینجا محل تبلیغات شماست

ADS

 
جدیدترین ها / پربازدیدترین ها
Aftabedel Telegram Channel